تبلیغات
قرقاول،طاووس و مرغ و خروس زینتی
فاتولز – جدیدترین ابزار رایگان وبمستر
اصول پرورش و نگهداری انواع نژاد ماکیان وحشی
قالب وبلاگ

قرقاول،طاووس و مرغ و خروس زینتی
وبسایت تخصصی انواع نژاد ماکیان شامل قرقاول،طاووس و مرغ و خروس زینتی و... 
درباره وبلاگ

وبسایت تخصصی انواع نژاد ماکیان شامل قرقاول،طاووس و مرغ و خروس زینتی و...
نویسندگان
نظر سنجی
نظر شما درباره مطالب سایت چیست؟






چت باکس



وبسایت toorangbirds.ir راه اندازی شد

متاسفانه به دلیل حذف شدن سایت آپلود عکس و امکانات محدود وبلاگ امکان مشاهده تصاویر وجود ندارد، به این منظور وبسایت toorangbirds.ir با مطالب جدیدتر و ظاهر بهتر راه اندازی شده و شما بازدید کننده محترم می توانید مطالب ما را از این طریق پیگیری نمائید


با افزایش جمعیت و تغییر شرایط اقتصادی و اجتماعی , پرورش طیور نیز گسترش یافته و بدنبال آن میزان حساسیت این پرندگان به بسیاری از بیماریها و آلودگیها نیز افزایش یافت بطوریکه بعضی از این گونه بیماریها که حتی در گذشته مشاهده نگردید , امروزه موجب بروز خسارات فراوانی به پرورش دهندگان می شود لذا ضروری است تا جهت توفیق در امر پرورش طیور  , موارد بهداشتی را جدی گرفته و بطور دقیق بکار برده شود.

بیماریهای مهم در طیور

1 ـ بیماری نیوکاسل (ناخوشی)

بیماری نیوکاسل یک بیماری واگیردار و عفونی بوده و از خطرناکترین بیماریهای طیور به حساب می آید این بیماری ویروسی , می تواند در مدت زمان کوتاهی, خسارات فراوانی به مرغداریها و روستائیان وارد سازد.

ویروس بیماری نیوکاسل نسبت به گرمای زیاد و آفتاب شدید حساس بوده و در چنین شرایطی قادر به ادامه حیات نیست به همین علت این بیماری در فصل پائیز و زمستان ,شایع تر است و با گرم شدن هوا در بهار و تابستان از شدت بیماری و احتمال بروز آن کاسته می شود.

* نشانه های ظاهری بیماری

1 ـ بالا رفتن دمای بدن و شروع ترشحات بینی و بازماندن منقار

2 ـ اسهال فراوان و سبز رنگ

3ـ ایجاد مشکل در سیستم تنفسی به همراه کج کردن گردن

4ـ شنیده شدن صدایی خاص مانند سوت زدن در هنگام تنفس

5ـ کز کردن و از دست دادن اشتها

6ـ افزایش مصرف آب

7ـ و در مراحل طولانی تر علائم عصبی از قبیل فلج شدن ,لرزش و انحراف گردن , برگشت سر به پشت یا زیر شکم و چرخیدن و معلق زدن و افتادن

* پیش گیری و درمان

درمان بیماری نیوکاسل بسیار مشکل و امکان موفقیت در آن نیز ضعیف است, همچنین از لحاظ اقتصادی نیز درمان طیور بیمار مقرون به صرفه نیست. بنابراین تنها راه مبارزه , انجام به موقع واکسناسیون و رعایت , نکات بهداشتی زیر است:

1 ـ سالن و محل نگهداری طیور را باید همیشه شستشو کرده و با ضد عفونی کننده های متداول مثل آهک ضد عفونی نمود.

2ـ در صورت بروز بیماری ,پس از تخلیه , شستشو و ضد عفونی باید سالن را بمدت یک ماه خالی نگاه داشت .

3ـ لاشه های تلف شده طیور را پس از جمع آوری , در گودالی انداخته , پس از پاشیدن آهک یا پرمنگنات و یا کلر یا خاک روی آن را پوشاند.(دفن بهداشنی)

4ـ زمان واکسناسیون از 30 روزگی بوده و از واکسن زدن گله پس از شیوع بیماری باید خودداری کرد.



2ـ بیماری گامبورو

یکی دیگر از بیماریهای مهم طیور , بیماری گامبورو است که یک نوع بیماری ویروسی می باشد.ویروس این بیماری در برابر عوامل محیطی بسیار مقاوم است بطوریکه حتی پس از تمیز کردن کامل لانه های آلوده و انجام عملیات ضد عفونی , باز هم ویروس آن در محیط باقی مانده و در دوره های بعد،موجب بروز بیماری می گردد.ناقل ویروس این بیماری ,حشرات , بخصوص لارو سوسک می باشد.

در میان پرندگان ,مرغ ,خروس ,بوقلمون و اردک نسبت به این بیماری حساس ترند.میزان واگیر بودن این بیماری در حدود 100درصد و میزان تلفات آن تا 20درصد خواهد بود.

* نشانه های ظاهری بیماری

1 ـ بی اشتهایی و افسردگی
 

2 ـ اسهال سفید آبکی و گچی

3 ـ ژولیدگی پرها

4 ـ لرزش و زمین گیری در پرندگان مبتلا

* نشانه های بیماری بر روی لاشه

1 ـ تیره شدن رنگ عضلات ناحیه سینه

2 ـ وجود نقاط خونریزی بر روی عضلات سینه و ران

3 ـ برجسته شدن کلیه ها

4 ـ متورم شدن و خونریزی در عضو کیسه مانند و مدور زیر مقعد(بورس فابرسیوس)



* پیش گیری و درمان

درمان بیماری گامبورو بسیار مشکل و تقریباً غیر ممکن است. بنابراین بهترین راه آن است که با رعایت نکات بهداشتی و استفاده از ضدعفونی کننده های مناسب (ترکیبات ید دار مانند بتادین – تنتورید – یا پرمنگنات دو پتاس یا پرمنگنات با فرمالین) با بیماری مبارزه کرد.

همچنین از نگهداری مرغهای صنعتی در کنار مرغهای زینتی خودداری کرده و از امعاء و احشاء مرغهای صنعتی برای تغذیه مرغهای زینتی استفاده نشود.

باد توجه داشت در صورت ابتلا طیور به بیماری , دوره بیماری باید طی شود , اما با رعایت بهداشت و تقویت غذایی طیور ,می توان تلفات را به حداقل رساند.


3 ـ بیماری آبله

آبله یک بیماری ویروسی و واگیردار در طیور بوده و با مرگ و میر نیز همراه است. اکثر پرندگان بومی, محلی , بخصوص مرغ ,خروس ,بوقلمون , اردک و غاز در معرض این بیماری قرار دارند.



* علائم بیماری

بارزترین نشانه این بیماری همان زخمها و تاولهایی است که بر روی اعضاء بیرونی بدن و حتی اعضاء داخلی بدن دیده می شود.

- در شکل پوستی , زخمها و نقاط خونریزی در نواحی گردن ,سر و اطراف منقار دیده می شود.

- در شکل چشمی , تاولهای کوچک بر روی پلک موجب بسته شدن چشم می گردد و این امر موجب می گردد تا پرنده بدلیل ندیدن غذا گرسنه مانده و تلف شود.

- در شکل دیفتریک , زخمها در قسمتهای مختلف داخلی نظیر دستگاه تنفس یا گوارش موجب بسته شدن مجرای تنفسی یا گوارشی شده و نهایتاً باعث خفگی و مرگ پرنده گردد.

* راه انتقال بیماری

زخمهای پوستی حامل ویروس در پرنده بیمار , پس از مدتی خشک و کنده شده و بر روی خاک می افتد و موجب آلودگی محیط می شود.که از طریق هوا به پرندگان سالم انتقال یافته و آنها را آلوده می سازد.

همچنین ویروس می تواند از طریق غذای آلوده به پرندگان سالم منتقل شود.راه دیگر انتقال بیماری از طریق نیش حشرات ,بویژه شپش و کنه است , اما ویروس می تواند بطور مستقیم نیز از طیور بیمار به طیور سالم انتقال یابد.

* پیش گیری و درمان

بیماری آبله درمان خاصی ندارد و تنها راه جلوگیری از عفونت های ثانویه می توان از آنتی بیوتیک استفاده کرد و زخمها را ضد عفونی نمود. برای ضد عفونی محل زخم , می توان از محلول تنتورید , بتادین , و یا پماد آنتی بیوتیک استفاده کرد و آنرا با پنبه بر روی تاول و یا زخم مالید.

همچنین می توان با استفاده از تزریق واکسن در نسج بال طیور , آنها را نسبت به بیماری واکسینه کرد.


4-بیماری کوریزا

این بیماری ، نوعی بیماری حاد باکتریایی است . عامل ایجاد این بیماری در مرغها باکتری Haemophilus Paraglinarum میباشد . بزرگترین زیان و خسارت اقتصادی این بیماری ، کاهش میزان رشد پرندگان مبتلا به این بیماری میباشد که در پرندگانی که رشد بالا در آنها مدنظر میباشد ایجاد مشکل می نماید . کاهش ده تا چهل درصدی تولید تخم از دیگر زیانهای چشمگیر این بیماری میباشد .

نحوه انتقال :

پرندگانی که بصورت مزمن به این بیماری مبتلا میشوند و یا پرندگان سالمی که ناقل عامل ایجاد کننده این بیماری میباشند ، از عوامل اصلی سرایت این بیماری توسط هوا به سایر پرندگان میباشد .

نکته : دوره نمو این بیماری کوتاه بوده و در حدود 24 تا 48 ساعت میباشد .

نشانه ها : 
 ترشح موکوس ، سروز و چرک از بینی .
 ادم در برخی از نواحی صورت .
 تورم تاج پرندگان . 
 اسهال .
 کاهش خوردن آب و غذا توسط پرنده .
 کاهش ده تا چهل درصدی در میزان تولید تخم .
 وجود پرندگان بیمار زیاد و در عین حال میزان مرگ و میر کم پرندگان .

ضایعات آشکار این بیماری :
 تورم برخی از نواحی صورت .
 ایجاد تورم در تاج پرنده .
 اسهال .
 عملکرد نامناسب کیسه های هوایی در بیشتر مواقع .
 در برخی مواقع نیز در سینوسهای بینی و راه های تنفسی پرنده ترشحات چرکی دیده میشود .

نحوه تشخیص این بیماری :
 تشخیص از طریق نشانه های اولیه ایی که در بالا به آنها اشاره شد .
 جدا سازی ( Isolation ) و شناسایی عامل بیماری .

روشهای درمانی :
 Lixen از داروهایی است که میتوان در مورد این بیماری از آن استفاده کرد .

پیشگیری و کنترل این بیماری :
 برقراری یک محیط پرورش مناسب ، با امنیت زیستی کامل .
 ایمن سازی پرندگان قبل از ابتلا به این بیماری .

 

5 ـ بیماری پاستورلوز (وبای طیور)

نوعی بیماری میکروبی است و به (بیماری بهداشتی) معروف است.زیرا در اثر عدم رعایت بهداشت و استفاده از آبهای جاری آلوده و لجنی منتقل می شود. گاها دیده شده وقتی روستایی هنگام صبح ,درب لانه را می گشاید،با لاشه مرده تعداد زیادی از پرندگان مواجه می شود و در اکثر این مواقع ,علت این مرگ و میرهای ناگهانی و زیاد , بیماری پاستورلوز است.

* علائم بیماری

- تورم و کبودی تاج و ریش های طیور

- بالا بودن درجه حرارت بدن و تند تر شدن تنفس

- اسهال و گاهی فلجی در پرندگان مبتلا که ناشی از مسمومیت حاصله از سم میکروب این بیماری است.

- کبودی و تیره شدن عضلات


* پیش گیری و درمان

خوشبختانه برای این بیماری درمان وجود دارد.در صورت بروز بیماری با مراجعه به دامپزشکی و ارائه لاشه پرنده تلف شده به دامپزشک ,داروی مناسب تجویز می گردد تا از تلف شدن گله جلوگیری شود. باید توجه داشت تا در طول درمان ,طیور بیمار را در محیطی محصور و بسته نگهداری نمود تا آب و دان حاوی دارو توسط پرنده مصرف شود و ضمن رعایت نکات بهداشتی از ورود طیور بیمار به جمع دیگر طیور خودداری کرد. برای پیش گیری از این بیماری نباید به طیور اجازه داد که به فاضلاب منازل و لجن دسترسی پیدا کند.

جایگاه طیور را باید همیشه تمیز نگهداشت و در صورت لزوم پس از شستشو ضد عفونی کرده و حداقل یک یا دوبار در هفته محوطه را آهک پاشی کرد. اما راه اساسی و مطمئن برای پیش گیری از بیمار , انجام واکسناسیون موقع طیور است.

6 ـ بیماری کلی باسیلوز

این بیماری میکروبی بوده و بیشتر در فصول سرد سال و یا مناطق سرد و پرباران شایع است.میکروب این بیماری بطور طبیعی و غیر فعال ,در روده پرندگان وجود دارد و زمانیکه بدن در اثر ابتلا به یک بیماری ضعیف می شود , یا زمانی که محیط پرورش نامطلوب می شود این میکروب به صورت حاد عفونی شده و موجب تلف شدن طیور می گردد.

* علائم بیماری

- وجود ترشحات غلیظ زرد رنگ داخل حفرات بینی و مجاری تنفسی

- شنیده شدن صدای خرخر از حنجره

- کز کردن و ژولیدگی پرها

- متورم شدن طحال و صفرا و وجود چرکهای پنیری در ناحیه شکم و ریه ها



* پیش گیری و درمان

برای درمان بیماری می توان با نظر دامپزشک , از داروهای آنتی بیوتیک استفاده کرد. اما بهترین راه همان پیشگیری است بنابراین باید :

جایگاه طیور را بگونه ای ساخت که رو به باد و یا به باران نباشد.

- لانه را همیشه تمیز نگاه داشته و گاهاً آنرا ضدعفونی نمود.

- محوطه لانه را هر چند وقت یکبار باید آهک پاشی کرد.

- ظروف آب و غذای طیور همیشه تمیز باشد.

- با تهویه مناسب , از تجمع گاز آمونیاک در داخل لانه جلوگیری شود.


7-بیماری برونشیت :


تعریف : بروشیت التهاب دیواره لوله های برونش یا نایژه ها که نای را به شش هامتصل می کنند، است. هنگامیکه برونش ها ملتهب می شوند و یا عفونی می شوند، هوای کمتری می تواند به شش ها یا از شش ها جریان پیدا کند و یک موکوس یا خلط سنگین در راه های هوایی تشکیل می شود. بیماری برونشیت عفونی ، که بیماری برونشیت عفونی پرندگان نیز نامیده میشود ، نوعی بیماری ویروسی بسیار مسری تنفسی مرغ هاست که مشخصه آن ضایعات نایی ، سرفه و عطسه میباشد . بیماری برونشیت عفونی یک بیماری حاد خیلی مسری است که باعلائم تنفسی درماکیان مشخص می شود. این بیماری در صورت همراهی با عفونت ناشی از باکتری E.COLI ممکن است تشدید شود.

مکانیسم ایجاد بیماری :برونشیت مزمن به دنبال نوعی التهاب در مجاری هوایی بزرگ (برونش‌ها) و کوچک و اپیتلیوم آلوئولهای ریوی ایجاد می‌شود. التهاب مربوط به برونشیت بواسطه افزایش سلولهای التهابی اطراف برونشیولها در پاسخ به محرکهای سمی ،میکروبی و یا التهابی ایجاد می‌شود. در واقع افزایش فعالیت مواد اکسیدان و کاهش فعالیت آنتی اکسیدان‌ها عامل بروز این التهاب است

انتقال ویروس برونشیت عفونی : ویروس بیماری برونشیت عفونی به سرعت در میان طیور پخش می شود . پرندگان مستعد به بیماری اگر در اتافی با پرندگان بیمار نگهداری شوند پس از 24 ساعت علائم بیماری را از خود بروز میكنند . ویروس عامل این بیماری پس از 24 ساعت در بورس ، کله ها ، ریه ها و نای پرندگان آلوده به این بیماری وجود دارد . اخیرا به اثبات رسیده است که ویروس واکسن IBV در ارگانهای مختلف داخلی برای 163 روز یا بیشتر زنده باقی می ماند . در خلال این دوره ، ویروس ممکن است بصورت دوره ای در مدفوع و ترشحات بینی پخش شود.

میزان شیوع و مرگ و میر : این بیماری توانایی آلودگی تمامی پرندگان موجود در یک گله را دارد . اما میزان تلفات ناشی از بیماری متفاوت بوده و به عواملی چون : حدت ویروس، سن گله درگیر،وضعیت ایمنی گله درگیر،کیفیت ایمنی فعال و همچنین مادری در گله درگیر،بیماریهای ثانویه باکتریایی و استرس های محیطی بستگی دارد اما میزان مرگ و میر این بیماری از ملایم تا شدید متفاوت است . بر اساس تحقیقات صورت پذیرفته ، برخی از سویه های تنفسی سبب بروز تلفاتی شدید در گله های تحت پرورش میشوند. جنسیت جوجه ها ، وضعیت گله مادر و تغذیه ، از فاکتورهایی میباشند که در شدت بروز ضایعات کلیوی ، موثر میباشند . میزان تلفات این بیماری در جوجه هایی با سن کمتر از 6 هفته بالا میباشد ( 25 درصد یا بیشتر ) در حالیکه در جوجه هایی با سن بیش از 6 هفته ، بطور معمول اندک است .

مقاومت ویروس دربرابرعوامل شیمیایی وفیزیکی :

- درحرارت 56درجه سانتیگراد پس از 15دقیقه غیرفعال می شود

- درمحیط های اسیدی وقلیایی غیرفعال می شود

- اکثر ضدعفونی کننده های موجود در داروخانه ویروس را ازبین می برند

میزبانها:بطورطبیعی بیماری درکلیه ماکیان (مرغ وخروس ) دیده می شود

علائم بیماری:علائم بیماری به دوفرم بیماری دیده می شود:1- فرم تنفسی 2- فرم کلیوی.دراکثرمواقع هردو فرم بیماری همزمان دریک گله دیده می شود

علائم فرم تنفسی:شایعترین و رایج ترین فرم ازبیماری درتمام سنین می باشد که دارای علائمی بشرح ذیل است:

 رالهای تنفسی،نفس نفس زدن، عطسه ، سرفه، ریزش ترشحات ازبینی و اشک، تورم صورت، تنفس با دهان باز، کزکردگی وکاهش مصرف دان، کاهش تولیدتخم مرغ تا50درصد و لبه گذاری درمرغان تخمگذار. علائم تنفسی خفیف از قبیل عطسه ،تنگی نفس و خروج اب از چشمها وسوراخهای بینی همراه این بیماری می باشد. معمولا" بیماری در اواخر تابستان واوایل پائیز شایع می گردد. انتشار بیماری بسیار سریع است.دوره نهفته بیماری 3-1 روز است .درصورتی که بیماری با سایر عوامل عفونت زا همراه نباشد ممکن است در جوجه ها تا30درصد تلفات ایجادکند،بدیهی است درکمپلکس باسایربیماریها تلفات بالاترمی رود .

علائم درفرم کلیوی:معمولا" درجوجه های جوان باسن 6-3 هفته بروز می کند ودراین حالت جوجه هاعلائمی ازقبیل کزکـــردگی ، بی اشتهائی ، اسهال سفید و اوراتی و گاهی علائم تنفسی دیده می شود. تلفات حدودا" به 30درصدبالغ می گردد.

برونشیت عفونی و تاثیر آن بر تولید و کیفیت تخم مرغ:شیوع دردسته جوجه های زیر یك سال ممكن است تاثیرات مخربی برتولیدات آینده داشته باشد. دستگاه تولیدمثل كلیه ها ممكن است دچار صدمات دائمی شوند. درمرغان بالغ بسته به رده ویروس شیوع تاثیرات گوناگونی بر تولید تخم مرغ خواهد داشت. در پرندگان مبتلا با تعداد آنتی بادی های بسیار تنها تظاهر بیماری تاثیرات خفیف تا شدید بر پوسته تخم مرغ و محتویات درون آن بدون تاثیر بر روند كلی تولید تخم مرغ خواهد بود. درصورت ابتلا به برونشیت انتظار كاهش كیفیت پوسته تخم مرغ و محتویات درونی ‌آن می رود. تاثیر منفی بركیفیت تخم مرغ ممكن است برای هفته ها وماه ها پس از بهبودی ادامه یابد.ویروس بسیاری از بافتهای بدن رادچار عفونت می كند.هربخش از دستگاه تولید مثل ممكن است تحت تاثیر قراربگیرد. دراثر ابتلای مستقیم رحم به ویروس كاهش كیفیت پوسته تخم مرغ را خواهیم داشت. این مسئله تحت عنوان كاهش ضخامت پوسته و بدشكلی تخم مرغ ها ناشی از زوال و بد شكلی سلول های غده ای پوسته می باشد ..جوجه های زیر یكسال مبتلا به برونشیت ممكن است از آسیب های دائمی لوله های رحمی رنج ببرند كه خود منجر به بد شكلی تخم مرغ های تولیدشده می شود. تنگی لوله های رحمی پارگی رحم ولایه های داخلی و نیزكیست های لوله های رحمی راست از جمله علائم ابتلای زود هنگام به ویروس می باشد .

انتقال بیماری:ویروس از طریق استنشاق یا ورم ملتحمه چشم وارد بدن می شود.برونشیت عفونی به عنوان یک بیماری تنفسی و به شدت مسری شناخته شده است.رایج ترین روش انتشارویروس ،انتقال مستقیم آن از طریق هوا و از طریق دستگاه تنفسی پرنده های یک گله به یکدیگر و از یک گله به گله ای دیگرمی باشد.

پیشگیری وکنترل بیماری:بر دو اصل واکسیناسیون واقدامات بهداشتی وقرنطینه ای استوار می باشد

واکسیناسیون:درمرغان تخمگذار ومادرعلاوه برواکسیناسیون فوق ازواکسنهای تزریقی نیزبایستی باهماهنگی دامپزشک فارم استفاده شود.

اقدامات بهداشتی وقرنطینه ای زیربایستی جهت پیشگیری ازبیماری انجام شود:

1- درطی دوره پرورش از ورود افراد متفرقه به محوطه بویژه سالنها جدا" جلوگیری نمائید

2- افرادی که ضرورتا" به واحد رفت وآمد می نمایند درهنگام ورود ازکفش و لباس ویژه مرغداری استفاده نمایند.

3- درانتهای دوره پرورش،پس از تخلیه سالنها، کلیه موارد بهداشتی شامل پاکسازی کامل سالن، محوطه، شستشو و ضدعفونی سالن ومحوطه وتجهیزات مرغداری را رعایت فرمایید

4- درکلیه ورودیها حوضچه مخصوص جهت کفش ها وخودروها تعبیه و بطورکامل از آن استفاده شود.

5- جهت جلوگیری ازپخش گرد و غبار و پرز ازسیستم داکت وحوضچه ضدعفونی زیرآن درپشت تهویه استفاده نمائید.

6- ورود به مرغداری وسالنها را به یک محل محدودنمائید

7- حتی المقدور درمرغداریهای گوشتی نهاده ها از منبع مطمئن تهیه وبرای یک دوره ذخیره گردد.

8- درتمام دوره پرورش رطوبت توصیه شده توسط تولیدکننده جوجه یکروزه راتامین نمائید.بدیهی است رطوبت درطول فصول تابستان وپائیز ازاهمیت بیشتری برخوردار است.

9- تهویه مناسب توام با دمای مطلوب تهیه گردد.کاهش اکسیژن، افزایش گازآمونیاک و خشکی هوا و نوسانات دما بعنوان استرس محسوب شده و زمینه سازبروزکلیه بیماریهای تنفسی بویژه برونشیت می شود.

10- باتوجه به اینکه بروز بیماری تنفسی ازقبیل آنفلوانزا، کلی باسیلوز و... تشدیدکننده برونشیت هستندلذاجهت مبارزه بابرونشیت ، مبارزه باسایربیماریهای تنفسی ضروری است .

11- واکسیناسیون گله مطابق بادستورالعمل های صادره ازاداره کل دامپزشکی صورت پذیرد ولذا ازبرنامه های سلیقه ای جدا" خودداری نمائید.

12- درصورت بروز هرگونه علائم تنفسی و تلفات غیرعادی دامپزشک را جهت بررسی بیماری مطلع فرمائید. 

8 ـ بیماریهای انگلی

بدلیل شرایط خاص تغذیه طیور بومی , این پرندگان نسبت به پرندگان صنعتی بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماریهای انگلی هستند.غذای اصلی طیور بومی و محلی را , بقایای غذایی , حشرات, کرمها , حلزون و ... تشکیل می دهد که اکثر آنها میزبان و واسط انواع کرمها و انگل ها هستند. بعضی از این کرمها بشدت بیماریزا بوده و باعث تلفات شدیدی در بین طیور بومی می شود.

* علائم بیماری در طیور

- از میزان جنب و جوش و فعالیت طیور کم شده و چشمها بی رمق می شود.

- پره ها ژولیده , منقار و پاهای رنگ پریده است.

- اشتهای پرنده کم شده و گاهی هیچ غذایی نمی خورد و به این ترتیب , سریع لاغر می شود.

- لاغری مفرط لاشه که در صورت آلودگی شدید استخوان جناغ برجسته می شود.

* پیش گیری و درمان :

1 ـ در نواحی بسیار گرم و نواحی پرباران , بستر لانه باید بالاتر از سطح زمین احداث شود.

2 ـ محیط لانه پاکیزه و تمیز بوده و هفته ای یکبار باید محوطه را با آهک ضد عفونی کرد.

3 ـ دادن داروهای ضد انگلی به طیور نیز می تواند در پیش گیری از بیماری مفید باشد. بهترین سن برای اینکار 25 تا 30 روزگی است و توصیه می شود تا هر 2 ماه یکبار این کار تکرار گردد.


9 ـ مسمومیت غذایی

توجه به سلامت و تازه بودن غذا و ظروف غذایی طیور , یکی از نکات بسیار مهم در امر پرورش طیور بومی است.

در بسیاری از منازل روستایی مشاهده می شود که برای کاهش هزینه ها از نان خشک جمع آوری شده برای تغذیه طیور استفاده می شود.

در این صورت روستائیان عزیز باید توجه داشته باشند :

اول آنکه از نان کپک زده و آلوده هرگز استفاده نشود.

دوم آنکه هر بار به مقدار نیاز روزانه , نان خشک را با آب مخلوط کرده و در اختیار پرندگان قرار داد تا به این ترتیب امکان رشد قارچها و کپک زدگی نیز از بین برود.

جالب است بدانید که , بیش از 200 نوع قارچ در اثر کپک زدگی پدید می آیند که دو نوع از این قارچها که در طیور بومی موجب مسمومیت شدید می شوند عبارتند از :

1ـ قارچ آسپر ژیلوس

2 ـ قارچ فوزاریوم که سم خطرناکی تولید می کند.

عوارض ناشی از مسمومیت های قارچی موجب سستی و بی حالی , نازک شدن پوسته تخم مرغ , کاهش سرعت رشد و افت کیفیت گوشت و افزایش تلفات گله می گردد.


بهداشت جایگاه:

جهت حفظ سلامت طیور , داشتن جایگاه یا لانه ای مناسب و بهداشتی , امری بسیار مهم و ضروری است بنابراین در تهیه جایگاه و نگهداری طیور , باید موارد ذیل را با دقت رعایت کرد:

1 – جهت لانه باید رو به جنوب باشد تا نور و گرمای خورشید به اندازه کافی به لانه برسد.

2 – برای دور ماندن از رطوبت و آب , باید دقت کرد تا لانه رو به باران نبوده و بالاتر از سطح زمین اطراف احداث شود.

3 – با نصب دریچه در لانه, باید اجازه داد تا تهویه به قدر کافی در داخل لانه صورت گیرد.

4 – مساحت لانه مناسب با تعداد طیور موجود باشد (10 – 8 مرغ در هر متر مربع)

5 – لانه را از جنسی مناسب و به گونه ای ساخت که به راحتی قابل شستشو و ضد عفونی باشد.

6 – باید به نکات گرمایی و سرمایی لانه نیز , توجه کافی داشت بخصوص برای جوجه ها که به این مسئله حساس ترند.

7 – محل گردش طیور نباید مرطوب و لجنی باشد.

8 – جوجه های تازه متولد شده را باید تا مدت حداقل یک ماه از پرندگان بالغ دور نگه داشت.

9 – انواع طیور را نباید بطور یکجا نگهداری کرد. حتی المقدور مرغ, خروس را باید از اردک و غاز جدا کرد.

10 – لانه باید همیشه پاکیزه بوده و هر چند وقت یکبار شستشو و ضد عفونی گردد.

11 – با آهک پاشی محوطه گردش و اطراف لانه , باید میکروبها ,انگلها و عوامل آلوده کننده دیگر را نابود کرد.

12 – مرغهای صنعتی را نباید در کنار طیور بومی و محلی نگهداری کرد.


بهداشت تغذیه:

1 – نباید از غداهای مانده و کپک زده و آلوده , برای تغذیه استفاده کرد.

2 – از آب تمیز و عاری از آلودگی برای آشامیدن طیور استفاده شود.

3 – ظروف غذا و آبخوری باید همیشه تمیز باشند.

4 – از سبزیجات تازه ,برای تغذیه طیور استفاده شود.
5 – بقایای غذایی درون سفره که مورد استفاده طیور قرار می گیرد ,باید عاری از آلودگی باشد.

6 – بقایای لاشه و استخوان مرغهای خریداری شده از بیرون را پس از آب پز نمودن و پختن , برای تغذیه در اختیار طیور قرار دهید و هرگز آنرا بصورت خام استفاده نکنید.


 
برای بازگشت به صفحه اصلی کلیک کنید
اصول پرورش و نگهداری انواع نژاد ماکیان وحشی
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

بیشتر بدانید
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :